Onderwijs is heel belangrijk voor de ontwikkeling van kind en samenleving. Met goed onderwijs zijn er meer kansen in de toekomst. SDEF streeft er naar dat elk kind basisonderwijs kan volgen.

Meer dan de helft van de Nepalese bevolking kan op dit moment nog steeds niet lezen en schrijven. Veel kinderen worden geacht mee te helpen in het huishouden en in de bergen moeten kleine kinderen hard werken op het land. Als ze toch naar school gaan, staan ze iedere ochtend rond vier uur  op om eerst mee te helpen op het land. Vervolgens lopen ze vaak vele uren door de bergen om naar school te gaan. Nepal kent het 'kasten-systeem'. Afhankelijk van de kaste waarin je geboren wordt gaan veel kinderen nauwelijks naar school en starten op jonge leeftijd met werken. Deze onderklasse heeft zo weinig geld dat men geen enkele arbeidskracht uit de familie kan missen. Slechts 30 procent van deze kinderen gaat naar school.

Kinderen kunnen vanaf zes jaar naar school en volgen een opleidingstraject van tien jaar: vijf jaar basisonderwijs (primary), drie jaar onderbouw van het middelbaar onderwijs (lower secondary) en twee jaar bovenbouw van het middelbaar onderwijs (higher secondary). Het traject wordt afgesloten met  een School Leaving Certificate (SLC).

Slechts 44% van de kinderen haalt het in één keer. Voor veel jongeren zou een vakopleiding na 8 jaar heel geschikt zijn. Door het niet behalen van het SLC is doorstroom naar een vakopleiding niet mogelijk. Dit heeft tot gevolg dat er weinig praktisch opgeleide mensen zijn. Dat is de reden dat veel werknemers uit India in Nepal werken.


De overheidsscholen hebben over het algemeen een slechte naam door slecht opgeleide onderwijzers. Hierdoor is in de grote steden een toename van van privé-scholen ( non-govermental). Het percentage dat op deze scholen zijn SLC behaalt is 86 % .


De kinderen die via SDEF naar school gaan, volgen onderwijs op non-govermental scholen in de grote steden en govermental scholen op het platteland omdat daar vaak geen non-govermental scholen zijn.